Ik ben geen sadist, maar sprookjes moeten gewelddadig zijn.

Er was eens een kleine zeemeermin die leefde op de bodem van de zee. Haar naam was Ariël. Op een dag zonk het koninklijke schip met daarop ook de prins, maar omdat Ariël op slag verliefd wordt op deze jonge heer redt zij hem en brengt hem aan land. Ariël is totaal wanhopig, omdat ze de knappe prins nooit meer zal kunnen zien als zij onder water blijft leven als zeemeermin. In die wanhoop gaat ze naar de zeeheks die in ruil voor haar tong haar staart in benen veranderd, deze zal ze voor altijd houden als ze met de prins is getrouwd. Ariël, die nu niet meer kan praten of zingen met haar mooie zeemeerminnenstem, wordt door de prins in het paleis gehaald om daar te kunnen wonen.

De meesten van jullie zullen wel denken te weten hoe dit verhaal verder moet gaan: Uiteindelijk krijgt Ariël haar stem weer terug, trouwt met de prins en ze leven nog lang en gelukkig. Maar niets is minder waar. Dit is namelijk niet hoe Hans Christian Andersen het sprookje schreef en ook zeker niet hoe ik het sprookje het best vind.

de kleine zeemeermin

In de kleine zeemeermin zoals Hans Christian Andersen het sprookje schreef gaat de prins na gered te zijn door de zeemeermin op zoek naar zijn prinses. Ariël weet geen raad en kan haar prins nu ook niet vertellen wat ze van hem vindt. De prins vindt zijn prinses en trouwt met haar. Na de bruiloft gaan ze op reis met een schip en Ariël gaat mee als schoonmaakster (? Ze gaat in ieder geval mee, dat is duidelijk). Ariëls zussen willen haar van het leven dat ze heeft redden en haar weer terug veranderen in een zeemeermin. Hiervoor halen ze bij de zeeheks een magisch zwaard. Als Ariël met dit zwaard haar prins zou vermoorden terwijl hij slaapt zou ze de zee in kunnen springen en weer zeemeermin worden. Deed ze dit niet, dan zou ze voor altijd worden zoals het schuim op de zee. Ariël kon het niet aan om de prins te vermoorden, daarvoor hield ze te veel van hem en liet hem zijn gelukkige leven leiden met zijn prinses en sprong zelf in zee om te veranderen in zeeschuim.

Hier eindigde Hans zijn verhaal oorspronkelijk. Toch vond hij dit een tikkeltje te heftig en paste het een beetje aan:

Ariël veranderde niet in zeeschuim, maar werd een dochter van de lucht. Ze zou 300 jaar lang goede daden moeten verrichten om daarna naar de hemel te mogen.


The_Little_Mermaid's_Sisters_-_Anne_Anderson

 Ik ben zeker geen sadist. Toch heb ik mijn sprookjes niet onschuldig en kinderlijk, maar gewelddadig en  heftig. Als ik bij dit sprookje moet kiezen tussen de Disney-versie, de 1e versie van Andersen (waarin ze  zeeschuim wordt) of de 2e (waarin ze luchtdochter wordt) kies ik voor de meest heftige waarin Ariël  eindigt als zeeschuim (Muhahahaha). Mijn belangrijkste reden hiervoor is: Waar is de moraal gebleven  in het Disney-verhaal?

Misschien vraag je je nu af welke moraal ik vis (XD) uit het originele verhaal. Dat zal ik je nu vertellen. Ik  denk namelijk dat Andersen ons wil leren over liefde en wat echte liefde is. Ariël koos hier ervoor om haar  prins zijn gelukkige leven te laten leiden en zelf dood te gaan. Hoewel het haar zielsveel pijn doet haar  prins zo gelukkig te zien met een ander verkiest ze dat boven haar eigen leven en stort zichzelf in zee om  dood te gaan. Verliefdheid is geen liefde. Liefde is de ander boven jezelf stellen. Verliefdheid is  eigenlijk maar egoïstisch, omdat het puur gericht is op wat de ander voor jou in petto heeft. Liefde is dat zeker  niet.

 Welke versie vind jij beter?

Advertenties

Over Ces

Mijn blog is bedoeld om mijn gedichtjes en verhalen te delen, te spreken over geloof en welke andere onderwerpen ik dan ook maar wil bespreken. Veel leesplezier.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ik ben geen sadist, maar sprookjes moeten gewelddadig zijn.

  1. Leuk te lezen – ik wist dat niet, van die eerste versie van Andersen! Ik vind die ook puurder, maar de latere is toch een logische uitbreiding, om het idee over te brengen dat zo’n daad uit liefde ook beloond wordt.
    Nog een interessant gezichtspunt: ik las ergens dat Andersen homosexueel was. Of het klopt weet ik niet, maar in dat licht lijkt de eerste versie ineens autobiografisch. Andersen schijnt ooit van de bruiloft van een vriend gevlucht te zijn; d.w.z. hij heeft wellicht ook iemand opgegeven uit liefde. Dan snap je ook dat hij het positievere einde pas later heeft toegevoegd, toen hij wat meer afstand had gekregen van het verhaal en het als sprookje kon zien.

    Je kent vast ook Perraults versie van Roodkapje? Lekker gewelddadig 🙂 met – i.t.t. de zoetsappige Grimm-versie – een duidelijke moraal: als je je laat afleiden, d.w.z. van de rechte weg afraakt, kom je in de problemen.

    • Ces zegt:

      Ik heb die versie net opgezocht en heb ‘m volgens mij wel eens eerder gelezen en vind ‘m inderdaad beter dan de Grimm-versie.
      Dat Andersen homo was heb ik nog nooit eerder gehoord. Ik heb wel gelezen over zijn achtergrond in mijn sprookjesboek, maar volgens mij werd dat daarin niet genoemd. Wel interessant. Zo leer je wel meer over de betekenis van de verhalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s