Waar de wereld stopt – gedicht

Ik was een tijdje geleden op vakantie in Oostenrijk en terwijl ik daar door de bergen reed schreef ik een gedichtje over de schoonheid van het berglandschap. Veel leesplezier.

De schoonheid overdondert me
en maakt me bang
het donkergroene gras
en de bomen die opklimmen
tegen de steile wanden
van de wereld

Het water dat de
berg haar koers laat bepalen
niet vecht, maar zich
keihard in het diepe stort

de wolken, witte mist
die de top bedekt
en haar schoonheid
verborgen laat
en tegelijk nog zoveel mooier maakt
mysterieus

Tot de plek
waar de wereld ophoudt
ingestort lijkt
verdwenen

De schoonheid maakt me bang
De afgrond is zo diep
dat de wereld lijkt te stoppen
waar zij begint

De rotsen zijn als piramides
door een onmenselijke hand gemaakt
nog mystieker,
duizelingwekkend

het water van een bergmeer
slokt mijn angsten op
en helpt ze te verdrinken
ze storten van de berg het dal in
waar ze tegen rotsen storten
en weggevoerd worden
door ijskoude bergbeken

naar daar
waar de wereld stopt

Advertenties

Over Ces

Mijn blog is bedoeld om mijn gedichtjes en verhalen te delen, te spreken over geloof en welke andere onderwerpen ik dan ook maar wil bespreken. Veel leesplezier.
Dit bericht werd geplaatst in Poëzie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Waar de wereld stopt – gedicht

  1. thatfullmoonguy zegt:

    Ja! Mooi! De machteloosheid die een mens kan voelen, het gebrek aan invloed, greep op de omgeving… Je bent uiteindelijk klein, heel klein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s